Zasady finansowania mediów publicznych w Polsce są określone. Wynikają one nie tylko z realizacji obowiązującego prawa polskiego i europejskiego, ale też z praktyki realizowanej w innych krajach. Systemy medialne związane z realizacją zadań publicznych mają zdefiniowaną misję, czyli cele, które przede wszystkim powinny realizować. Społeczeństwo wykupuje usługi publiczne płacąc abonament. Polskie prawodawstwo zbyt ogólnie definiuje pojęcie tej daniny publicznej, co staje się przyczyną wielu napięć. Nie znowelizowano prawa w zakresie dokładnego określenia w jaki sposób nadawcy wykorzystują środki publiczne. Autor omawia ten problem w rozdziale „Licencje programowe” i „Koncesje”. Koncesjonowanie działań wszystkich nadawców, nie tylko komercyjnych, ale też wybranych form działalności mediów publicznych, mogłoby być sposobem  kontroli rynku. Zrównywałoby też status podmiotów działających na rynku. Prawo europejskie dopuszcza mieszany sposób finansowania mediów publicznych: z przychodów abonamentowych i z działalności gospodarczej, szczególnie na rynku reklamy. Jednak i w tym zakresie pojawia się wiele problemów, czasami mających źródła polityczne. Prognozowanie rozwoju systemu jest, w związku z brakiem konsensusu politycznego, działaniem ryzykownym.